در دانمارك هم ماجرا به همين منوال است در سال 1960 تعداد افراد استخدام شده در بخش بهداشت بالغ بر پنجاه هزار نفر بود و مردم سه و نيم درصد از درآمد خود را براى درمان ، هزينه مىكردند . اما در سال 1980 اين تعداد به صد و پانزده هزار افزايش يافته است ، در كشور اما افراد هفت درصد درآمد از درآمد خود را به خدمات بهداشتى اختصاص مىدهند ؛ نتيجه آنكه بخشى از فناورى درمان از دست افراد نيازمند خارج مىشود ، افرادى كه توان اقتصادى ناچيزى دارند و ضعف سيستم بيمه‌اى كشور ، امكان پاسخگويى به نياز آن‌ها را ندارد . توسعه‌ى فناورى در امر درمان ، خصوصا با گسترش علوم پايه مانند شيمى ، زيست شناسى ، فيزيك شيمى بسيار حائز اهميت است ، اما معمولا پيچيده‌ترين روش‌ها الزاما بهترين راه حل محسوب نمىشوند ، بلكه تجربه نشان داده است كه ساده‌ترين روش‌ها بسيار كارآمدترند . متأسفانه طب جديد با پافشارى بيش از حد خود ، بيماران را از روش‌هاى سنتى و بومى ، هرچند منطقى و موجه ، يكسره محروم مىكند . طب جديد به تبع تفكر مدرن اين تصوير را در ذهن القاء مىكند كه هرچه در قديم بوده نامناسب و فرسوده و ناكارآمد است و هر چيز كه ما اكنون در دست داريم بسيار بهتر از چيزهايى است كه در زمان قديم در اختيار داشته‌ايم .